دل اگر بهاری باشد ٬ حتما بوی باران را می شنود که به تعبیر پیامبر اعظم صلوات الله ( مثال آنچه برای هدایت مبعوث شدم ٬ مثال باران است). باران که می بارد٬عطش وآتش را فرو می نشاند و گرد و غبار و غم از جان و جهان می زداید و جاری آن ٬ آهنگ زندگی را می نوازد.راستی ! دلنشین تر از صدای باران و خوش تر از بوی آن٬هنگام نشستن بر جان و خاک مرده٬شنیده ای ؟

پس بگشا پنجره این دل هوایی را ٬ بگذار بشنود صوت دلنشین پیامبر باران و بهاران را:(« قد اقبل علیکم شهر الله بالبرکه و الرحمته و المغفرته» : ماه خدا به سوی شما آمده ٬ با برکت و رحمت و مغفرت ... رمضان ماهی است که ابتدای آن رحمت است ٬میانه اش مغفرت و پایانش آزادی از آتش جهنم ...درهای آسمان از اولین شب این ماه گشوده می شود و تا آخرین شب بسته نخواهد شد ... اگر بنده خدا می دانست که در این ماه ٬ چه برکتی است٬ دوست داشت تمام سال رمضان بود.)

دلا شب های نمی نالی به زاری

سر راحت به بالین می گذاری

تو صاحب درد بودی ٬ ناله سر کن

خبر از درد بی دردی نداری

بنال ای دل که رنجت شادمانی ست

بمیر ای دل که مرگت زندگانی ست

مباد آن دم که چنگ نغمه سازت

ز دردی برنیانگیزد نوایی

مباد آن دم که عود تار و پودت

نسوزد در هوای آشنایی

با این همه٬ دل به نوبهاری سپرده ایم که «قربت فیه الآمال و نشرت فیه الاعمال»: آرزوها در آن نزدیک و دست یافتنی و عمل ها منتشر می شود.سلام بر چنین ماه نو بهاری که ماه بزرگ میهمانی خدا و عید و اولیای خداست.ماه آزادی بندگان خدا٬ و چرا چنین نباشد در حالی که امام صادق (ع) می فرماید :«روزه ماه رمضان را خدا بر هیچ یک از امت ها واجب نکرد٬ خداوند روزه را فقط بر پیامبران واجب کرده نه بر امت ها ٬ اما امت اسلام را فضیلت داد و روزه ماه رمضان را بر رسول خدا (ص) و امت او واجب کرد»و این گونه بود که روزه ٬ سپر آتش شد « برتو باد به سپری که در برابر آتش است و اگر توانی که در هنگام مرگ ٬ شکمت گرسنه باشد ٬ چنین کن»و«روزه سپر است به شرط آنکه شخص این سپر را ندرد».

... ما را به تقوا و پرهیزگاری فرمان داده اند ٬ که آن «کلید رستگاری و توشه معاد و آزادی از هر بردگی و رهایی از هر هلاکتی است. با تقوا ٬ جوینده به مطلوب می رسد و گریزنده نجات می یابد و خواسته ها٬ دست یافتنی می شوند.پس عمل کنید حال که عمل را بالا می برند و توبه سودمند است.دعا شنیده می شود و آرامش برقرار است و قلم ها به کار.و در کارها پیش دستی کنید در عمری که رو به کاهش و مرضی که بازدارنده و مرگی که رباینده است. مرگی که برهم زننده لذت ها و شادمانی شماست٬ خواهش های نفسانی را تیره و تار میکند و از مقصد دور می سازد... پس بر شما باد به جدیّت و سخت کوشی و ساختن و آماده شدن و توشه برداستن از خانه ای که برای زاد گرفتن است. و دنیا نفریبد شما را چندان که امت های قبل از شما را فریفت - خطبه ۲۳۰ نهج البلاغه)

اینک ماییم ایستاده بر آستان نو بهار. عید آمده و ساعات تحویل روزگار خزان به بهاران را با خود آورده است.ماییم و دل هایی چون پَر ٬ دستخوش باد و طوفان ٬ هر لحظه زیر و رو شونده تر از دیگ جوشان و در تاب و تب و اظطراب شدن ٬ سزاواردل آدمی است.اظطراب را گویی که با گِل دل ٬ سرشته اند...